Çocuklara Allah İnancının Öğretiminde Temel İlkeler

Mehmet Emin Ay

Özet


Eğitim denilince ilk akla gelen çocuk eğitimidir. Eğitimin bir parçasını da din eğitimi oluşturur. Dinin inanç, ibadet, ahlak ve muamelat alanı vardır. Bu alanlar iç içe girmesine rağmen, öğretiminde farklı ilke ve esaslar söz konusudur. Özellikle inanç esaslarının soyut konulardan oluşması konuyu hem hassaslaştırmakta hem de zorlaştırmaktadır. Bu makalede, İslam inanç esaslarının temelini oluşturan Allah inancının öğretimi ele alınmıştır. Çocuklara Allah inancının öğretiminde yapılacak bir hata büyük sorunlara sebep olabilmektedir. Bu nedenle anne baba ve eğitimciler bu konuda dikkatli olmalıdır.

Bu çerçeve içinde makalede Allah inancının öğretiminde dikkat edilmesi gereken ilkeler şu başlıklar altında açıklanmıştır: 1. Allah Sevgisi Esas Olmalıdır 2. Hoşgörülü Olmalıdır 3. Tedricilik (Aşamalılık) Esasına Özen Göstermelidir 4. Çocuğun Gönlüne Hitap Etmelidir 5. Çocuğun Dikkatini Etrafındaki Eşya ve Olaylara Yöneltmelidir.

Bu ilkeler açıklanırken, ayet ve hadisler temel alınmış, günümüz eğitimci ve psikologlarının görüşlerinden yararlanılmış ve ilkeler örneklerle açıklanmaya çalışılmıştır.


Anahtar Kelimeler


Allah sevgisi, çocuk, eğitim, tedricilik

Tam Metin:

PDF

Referanslar


Altıntaş, H. (1981).“Çocukluk Devresinde Ailede Din Eğitimi”. Türkiye 1. Din Eğitimi Semineri.

Ankara.

Armaner, N. (1967). İnanç ve Hareket Bütünlüğü Bakımından Din Terbiyesi. İstanbul: MEB

Yayınları.

Armaner, N. (1980). Din Psikolojisi Giriş I. Ankara.

Ay, M. E. (2020). Ailede ve Okulda İdeal Din Eğitimi (6. bs). Bursa

Ay, M. E. (2021). Biricik Peygamberim ve Etrafındaki Çocuklar (12. bs). Bursa.

Ayasbeyoğlu, N. (1968). İslamiyetin Eğitimimize Getirdiği Değerler ve Kur’an-ı Kerim’in Eğitim ile

İlgili Ayetlerinin Tahlili. İstanbul: MEB Yayınları.

Ayhan, H. (1982). Eğitime Giriş ve İslamiyetin Eğitime Getirdiği Değerler. İstanbul.

Ayhan, H. (1985). Din Eğitimi ve Öğretimi (İmân-İbadet). Ankara: DİB Yayınları.

Ayhan, H. (1981). “Temel ve Orta Eğitimde Din Eğitimi”. Millî Eğitim ve Din Eğitimi Semineri.

Ankara.

Bilgin, B. (1986). “Okul Öncesi Çağı Çocuğunda Dinî Kavramlar”, MEGSB, Din Öğretimi Dergisi,

s. 8-9, 18-29.

Buhârî, Ebu A. M. bin İ. (1979). el-Câmiu’s-Sahîh (I-VIII). İstanbul.

Cole, L., Morgan, J. (1975). Çocukluk ve Gençlik Psikolojisi (çev.: B. H. Vassaf). İstanbul: MEB

Yayınları.

Draz, M. A. (1983). İslam’ın İnsana Verdiği Değer (çev.: N. Demir). İstanbul.

Ebû Dâvûd, S. bin E. es-S. (t.y.). es-Sünen (I-IV). Beyrut.

Gazzâlî, Ebû H. M. bin M. (1963). Eyyühe’l-Veled (çev.: L. Doğan). İstanbul.

Gövsa, İ. A. (1940). Çocuk Psikolojisi. İstanbul.

Guillaume, P. (1970). Psikoloji (çev.: R. Şemin). İstanbul: İÜEF Yayınları.

Güran, K. (1981).“Halk için Din Eğitimi”, Millî Eğitim ve Din Eğitimi Semineri. Ankara.

İbn Haldûn, A. bin H. (1982). Mukaddime (çev.: S. Uludağ). İstanbul.

İbn Hanbel, A. (t.y.). el-Müsned (I-VI). Beyrut.

İhvani’s-Safâ (t.y.). Resâilu İhvânis-Safâ. Beyrut.

İslam Ansiklopedisi (1966). MEB Yayınları.

İslamoğlu, B. (1985). Kur’an’da Müminlerin Özellikleri. İstanbul.

Jacquin, G. (1976). Çocuk Psikolojisinin Ana Çizgileri (çev.: M. Toprak). İstanbul.

Keykâvus, E. U. el-M. (t.y.). Kabusnâme (çev.: M. Ahmed).Tercüman 1001 Temel Eser.

Münâvî, Ş. M. Z. A. (1972). Fezyu’l-Kadîr (I-VI). Beyrut.

Müslim, Ebu’l-H. M. bin H. el-K. (1972). Sahîhu Müslim (I-V). Thk. M. Fuâd Abdulbâki. Beyrut.

Nesâî, Ebû A. A. bin Ş. (1964). es-Sünen (I-VIII). Kahire.

Önkal, A. (1984). Resûlullah’ın İslam’a Davet Metodu (2. bs.). Konya.

Öztürk, M. (1981). “Din Eğitimi ve Çocuk Ruh Sağlığı”. Türkiye 1. Din Eğitimi Semineri. Ankara.

Özbaydar, B. (1970). Din ve Tanrı İnancının Gelişmesi Üzerine Bir İnceleme. İstanbul.

Rousseau, J. J. (1966). Emile Yahut Terbiyeye Dair (6.bs.) (çev.: H. Z. Ülken, A. R. Ülgener, S.

Güzey). İstanbul.

Salzmann, C. G. (1942). Çocuğunuzu Fena Terbiye Ediyorsunuz (Yengeç Kitabı) (çev.: C.

Gündoğdu). İstanbul.

San’ânî, A. bin M. (1970). Musannef (I-XI). Beyrut.

Selçuk, M. (1991). Çocuğun Eğitiminde Dinî Motifler (2. bs.). Ankara: TDV Yayınları.

Taplamacıoğlu, M. (1975). Din Sosyolojisi (2. bs.). Ankara: AÜİFY.

Şentürk, H. (1985). “İbadetin Mahiyeti ve Şahsiyet Gelişimindeki Fonksiyonu”, DEÜİF Dergisi,

İzmir 1985, c. II, 223-229.

Tirmizî, Ebû İ. M. bin İ. S. (t.y.). es-Sünen (I-V). (Thk. A. Muhammed Şakir). Kahire.

Tütüncü, M. (1985).“Kur’an ve Hadisler’de Eğitim Esasları”, DEÜİF Dergisi, c. II, 231-245.

Ulvan, A. (1978). Terbiyetü’l-Evlâd fi’l-İslam. Beyrut.

Wensinck, A. J. (1936). el-Mu’cemu’l-Müfehres li elfâzi’l-Hadîsi’n-Nebevî (Concordance). Leyden.

Yavuz, K. (1983). Çocukta Dinî Duygu ve Düşüncenin Gelişmesi (7-12 yaş). Ankara: DİB Yay.

Yavuzer, H. (1982.) Çocuk ve Suç, İstanbul.

Yörükoğlu, A. (1981).“Ruh Sağlığı, Ahlak Değerleri ve Din Eğitimi”. Türkiye 1. Din Eğitimi

Semineri. Ankara.

Zebîdî, Z. A. bin A. (1980). Sahîh-i Buhârî, Tecrîd-i Sarîh Tercemesi (I-XII) (çev.: A. Naim-K. Miras).

Ankara: DİB Yayınları.




DOI: http://dx.doi.org/10.47646/CMD.2021.251